کلاغ در شعر

هنوز در فکر آن کلاغم در دره های یوش با قیچی سیاه اش بر زردی برشته ی گندم زار با خش خشی مضاعف از آسمان کاغذی مات                       قوسی برید کج و رو به کوه نزدیک با غارغار خشک گلوی اش                             چیزی گفت که کوه ها           بی حوصله                       در زل آفتاب تا دیرگاهی آن را                   با حیرت در کله های سنگی شان تکرار می کردند ... گاهی سوال می کنم از خود که                                  یک کلاغ با آن حضور قاطع بی تخفیف وقتی     صلات ظهر با رنگ سوگ وار مصرش بر زردی برشته ی گندم زاری بال می کشد تا از فراز چند سپیدار بگذرد با آن خروش و خشم                       چه دارد بگوید با کوه های پیر کاین عابدان خسته ی خواب آلود در نیم روز تابستانی تا دیرگاهی آن را با هم تکرار کنند؟

 احمد شاملو ..

باتشکر از دوست خوم ژن کاذب

/ 0 نظر / 19 بازدید